خیلیه.

هیچی واسه گفتن ندارم.شاید درستش این باشه.حالا یکی بگه پس واسه چی دیگه

پست می زنی؟

ممنون که گفتی

اینم یه کار دیگه.البته از یه کار که تو یه ساعت کشیده بشه لطف کنید و انتظار بیشتر

از این نداشته باشید.دیگه نمی خوام تواضع به خرج بدم و پای پیکاسو رو وسط

بکشم.حالا می دونید بامزه چیه؟این که حوصله ی نوشتن نداشتم.اگه حوصله داشتم

چی می شد؟؟؟

گشتم(؟)"

همیشه با خودم فکر می کردم مگه می شه آدم یه علامت سوال بشه و تو فنجان غرق بشه!!!

حالا که بیشتر از ۱۰ سال از خوندن اون شعر گذشته،هنوز نوشته ش مثل یه علامت سوال تو ذهنم

مونده.با این تفاوت که اون موقع اون علامت سوال برام سوال بود.اما حالا خودم شدم جزئی از اون

علامت سوال.حالا می گم:مگه می شه آدم نتونه یه علامت سوال بشه و تو فنجان غرق بشه؟؟؟

حالا من همون علامت سوالم  که بیشتر از ۱۰ ساله که تو همون فنجان غرق شدم.دیگه وجود خشکی ِ

پاسخ هم برام اهمیت نداره.ارزش غرق شدنم بیشتر از این حرفاست.

واسه رسیدن به این غرق شدگی از خیلی خشکی ها گذشتم و خیلی از قایق های نجات رو نادیده

نادیده گرفتم.دست و پا زدم ولی نه واسه این که نجاتم بدن.واسه این که بودنم رو به خودم ثابت کنم.

من یه خیال نبودم.یه حقیقت بودم که داشتم تو یه فنجان پر از حقیقت غرق می شدم.ولی هم خودم

و هم حقیقت،هر دوتا شکل علامت سوال.

حقیقت بودم اما به وجود خودم پی نبرده بودم.توی حقیقت بودم ولی نتونستم پیداش کنم.

حالا یه غریقم با این همه؟؟؟؟؟بین این همه؟؟؟؟؟

و هنوز دنبال خودم می گردم...

                "خراباتی"

ز شهر خاموشی

نسیم شهر خرابم

پر از غبار غم است

و عاشقانه ترین جلوه اش

سیاهی شب

ترانه ی عشقش

سفیر یک خنجر

و مهربانی اهلش

به گوش دل سیلی

من از دیار سکوتم

نگاه من خواب است

صداقت من

محو در فراموشی

.........

و یک مهاجرم اکنون

ز شهر خاموشی.

             "خراباتی"

البته باید خدمت دوستان عرض کنم که این شهر با شهر خودم یه مقدار فاصله داره.

صهبا هم می تونه این پست رو به عنوان کادو به دوست تازه ............ تقدیم کنه.

نقطه چین رو بعد واسه خودش شرح میدم.

از همه ی دوستان هم التماس دعا دارم.ایام محرم نزدیکه.اونایی که دل پاک دارن موقع دعا دوستاشون

رو هم فراموش نکنن.