"واسه اونی که یه ساله رفته ولی یادش همچنان تو کوچه پس کوچه

های محل

سبز مونده."

خسته ، تنها ، با یه بال شکسته و یه قلب پر درد.

یه روح سر گشته و یه خود گم کرده.

وقتی نگاهش می کنم دیگه حسی تو بودنش نیست.

امیدی واسه رسیدن نداره.تو نیمه راه زندگیش

یه تیکه شو گم کرده.یه تیکه ی بزرگ از خودشو.

دلش تنگه.واسه این که دوباره بخنده ، دوباره غر بزنه ، دوباره نازشو

بکشن.

وقتی تو چشماش نگاه می کنم ، فروغ جوانی پر کشیده.

خنده هاش مصنوعی ، حرفاش پر درد.دیگه نمی بینم اون شوری

رو که زمانی

تو آیینه ی چشماش موج می زد.

حالا تو خونه ای که زمانی عشق و شور تمام فضای خونه رو

پر می کرد ، تمام دیواراش صدای مرگ می دن.

غروبا ،صدای یه قلب خسته ،چشمی که اشکا میان لب مرز و

سر ریز می شن.

پارسال ، روز پدر بود که پدرش پر کشید و رفت.

و امسال بازم یه روز پدر دیگه بدون جاری شدن عطر وجودش تو خونه.

...

"وقتی غروبا ،از پیچ کوچه پیدا می شد با یه لبخند مهربون

رو لبش.با یه نگاه که پر از عشق بود...

جای خالیش یه ساله بد جور حس می شه"

یادش گرامی.