ای انسان ! چه چیز تو را بر گناه جرات داده؟

و در برابر پروردگارت مغرور ساخته؟

و بر نابودی خود علاقه مند کرده است؟

                       "امیرالمومنین(علیه السلام)"

                               "نهج البلاغه ، خطبه 223"

******************************************

دیدید بچه هایی که صداشون در نمیاد وقتی میرید سراغوشون میبینید

دارن یه گوشه رو به آتش میکشن؟

همون بچه اگه شما رو ببینه یا بفهمه یکی مراقبشه

 زود دست و پاشو جمع میکنه و دست از خرابکاری بر میداره.

لااقل تا وقتی بدونه حواس یکی بهش هست سراغ

شیطنتش نمیره.

حالا ما مثلا آدم بزرگا !! خیلی ساده و بچگانه اگه بخوام بنویسم

 میشم این:

میدونیم یکی همیشه همرامونه ، یکی همیشه مراقبمونه ،

یکی هست که با همه ی عظمتش خیلی وقتا خودش دست دراز میکنه

 تا جلوی افتادن ما به خطا رو بگیره.

اما ما.....

در مقابل این همه بزرگی چه کردیم؟

خیلی راحت وجدانمون رو بسته بندی کردیم گذاشتیم تو انباری وجود.

اگه یه ذره فقط یه ذره انصاف داشته باشم این همه گناه رو

در محضر کسی که همه ی وجودمون از اونه انجام نمیدادیم.

کسی که از روح خودش در ما دمید.حالا فکر میکنیم آدم شدیم؟؟؟؟؟؟؟

شاید روزی که شیطان بر آدم(علیه السلام)سجده نکرد ، نه بر آدم

 بلکه فرزندانی از آدم چون من و امثال من رو دید و سر بر سجده

نذاشت !!!!!!

در مقابل این همه محبت خدا ، بیاین سعی کنیم روی شیطان رو کم کنیم.

ما هم فرزندان همون آدمیم.مگه نه؟

پس چون آدم که از گناهش توبه کرد ، توبه کنیم و آدم شیم.