و پهنه ی آبی اش را با ابرهای تیره پوشانده بود و چه صاف و آرام

شد در ساعتی که پر کشیدید و در آغوش منتظرش جای گرفتید!

انگار آسمان نیز برای قدم نهادنتان بر چشمانش لحظه شماری می کرد.

و چه زود تمام شهر پر شد از ماتم و پارچه ی سیاه و چه لبخند شیرینی

داشت امروز ، تصویر سبزتان بر بالای حوزه ی علمیه ی شهر!

لبخندی شیرین تر از همیشه!

و حال این پهنه ی دل های بی قرار ماست که هم چون آسمان ظهر

 فومن ، تیره و پر باران است.

                                 «هم چنان التماس دعا»

                                       روحش شاد